Als de schemering invalt, vliegt er hier altijd een vleermuis. Een kleintje. Ik noem hem Juan. Hij vliegt dat het een lieve lust is en vangt dan voor (mij) onzichtbare insecten.

Toevallig had ik een gesprek met praatmaatje vandaag. Over het leven. Wat dat dan inhoudt. En ik kom er steeds meer achter, dat ik enorm m’n best doe om er wat van te maken. Om mensen te begrijpen, om gedragingen af te wijzen en niet per se de mens, om mijzelf te leren kennen. Maar blijkbaar vergeet ik steeds één ding. Je moet eruit om te leven. Of zoals praatmaatje het vanmiddag toevallig zo mooi zei: “Je moet vliegen, anders ga je hongerig naar bed.”

De spreekwoordelijke kogel is weer eens door de kerk. Goh, dat ding moet onderhand onder de gaten zitten…

Nou, eigenlijk was die kogel al lang geleden afgevuurd.

Het werd steeds moeilijker om in een relatief klein huisje met twee gezinnen te wonen. We deden elkaar pijn en reageerden daar vervolgens weer op met spervuur en zo krijg je de cirkel wel rond.

De jongelui zijn eind juni vertrokken. Niet mijn keus. Niet wat ik gewild zou hebben. Maar het is gebeurd. Op een manier die ook de mijne niet was. Maar blijkbaar moest het zo.

‘Men’ heeft even dakloos gespeeld. Blijkbaar hebben ze bij vrienden kunnen bivakkeren. Ik heb af en toe gevraagd waar ze verbleven als zoonlief en ik telefonisch contact hadden. Dat werd aarzelend verteld…of niet. Soms wist ik het niet. Ook al zijn ze volwassen…toch knaagt zoiets aan je. Niet weten of ze veilig zijn. Of ze nog samen zijn. Of het goed met de kleine meid. Talloze vragen, die ik niet mocht stellen.

Nu, na ruim twee maanden, hoorde ik dat ze een voorlopig adres hebben. Om de druk van de ketel te halen. Gisteren werd er dan ook heftig gesjouwd met een bed, een tafel, flink wat dozen, die ik alvast klaar had gezet.

Nu loop ik door het huis heen en vraag me af wat ik met de ruimte moet. Ach nee, zo erg is het niet. Het is een klein huisje. En ik ben erg blij, dat ik het huis weer voor mezelf heb. Uiteindelijk was ik al op mezelf… Maar om nu half lege kamers tegen te komen, die ik nog niet kan inrichten (voor logees of zo) maakt dat ik me erg eenzaam voel.

Ik heb behoefte aan contact, maar weet nog niet hoe. Niet alleen met zoonlief en Kleine Meid.

Maar ik weet niet meer hoe ik het moet vragen zonder alleen maar verdrietig te zijn.

Goed, klaar met gevoel. Ik ga de zolder op om op te ruimen, dat wat ik op kan opruimen.

Zoonlief is ‘even’ tijdelijk het huis uit. En dan neemt hij dus dingen mee uit huis waar hij aan gehecht is. Zijn teddybeer, zijn computer, zijn tv….ja, de mooie beeld-zonder-buis-waar-je-zonder-je-bril-op-te-zetten-naar-kon-kijken ging dus ook mee. Tijd voor mij om een nieuwe tv te kopen, want mooi tv-kastje, daar past geen beeld-met-buis op, toch?

Vaderlief wist wel een ‘winkeltje’ waar ze goede tv’s verkochten voor een leuk prijsje. Let wel: mijn vader is een zeer integer man. Dus bij deze geef ik ook ‘de winkel’ maar prijs: www.plasma-discounter.nl . Niet dat je denkt, dat het een louche zaak is of zo…

Goed, eerst de website bekeken, want het is geen kijkwinkel. Ze hebben niet alles uitgestald staan en er lopen ook geen heren-in-pakken rond, die in je nek lopen te hijgen. Nee, netjes een nummertje trekken en dan word je geholpen…;-) De keus was bepaald, dan op weg naar ‘de winkel’.

…….

Na wat wachten waren wij aan de beurt. Nog een intelligente vraag gesteld en ik mocht een beslissing maken. Die tv….want die heeft een mooie ovale voet…*je moet als vrouw toch iets slims zeggen*. Er wordt afgerekend.

Medewerker: “Gaat het meneer, kunt het wel sjouwen?”

Vader: “Ja hoor, als ik dit niet meer kan sjouwen, dan ga ik een bejaardentehuis in en daar heb ik al zo’n gruwelijke hekel aan.”

Medewerker: “Nou, gelukkig hoeft u daar voorlopig niet over na te denken, dan moet u toch eerst grijs worden, toch?”

*Het leek me toch zo’n intelligente jongeman*

Vader bromt: “Mijn paspoort zegt toch wat anders….”

Medewerker: “……”

Ik draai me om en fluister hem toe: “Geloof niet alles wat je ziet, hij is 72 jaar.”

En op dat moment zie ik een kaak op de grond vallen….Tja alleraardigst jochie…mijn vader is een held. Die heb je niet veel meer…..

Beste Nico,

Dank je hartelijk voor je berichtje. Het is zeer gewaardeerd op een dag dat emotioneel best moeilijk was. Ik voel me dan ook zeer vereerd dat je me, ondanks de lange tijd afwezigheid, nog steeds herinnert en ergens put ik daar ook moed uit.

Er valt nog zo veel te zeggen, maar eigenlijk bedoel ik: dank je wel!

Is het je wel eens opgevallen dat stilte enorm oorverdovend kan zijn?

In de aanloop naar deze dag ben ik, netzoals zo veel andere mensen, bezig met het reflecteren van het leven van afgelopen jaar.

De vragen “Waarom ben ik hier” en “Wat moet ik hier nog doen” overstromen me. Ja, ik weet wel, ik heb een gezin. Ouders. Zus en haar gezin. Mensen van wie ik hou en vrienden om wie ik geef. Soms is het genoeg, soms ook niet.

Het afgelopen jaar stond in het teken van veel veranderingen. Veranderingen in het gezinsleven. Veranderingen in mijn hoofd. En toch blijven sommige dingen onveranderd zich vast ankeren in de krochten van mijn gedachten. Ik heb een tijd gehad dat ik er echt tegen in ging…ik vocht tegen deze gedachten. Langzaamaan werd me dit jaar duidelijk dat ik niet meer hoef te vechten. Ik mag deze gedachten, hoe krom ook, toelaten. Ze zijn onderdeel van wie ik ben, hoe ik leef. Soms zitten deze gedachten me in de weg en merk ik dat ik onverhoopt toch weer aan het vechten ben. Tot ik moe ben en zie dat dit óók onderdeel is van mij. Ik merk dat ik er wat vrijer over praat (met mezelf of anderen). Het mag er soms zijn. Dat is veel fijner dan het constant in gevechthouding staan.

Heel frappant was, toen ik van de week terug kwam uit een Maasstad, dit liedje op mijn ‘nieuw’ verworven IPod vond. Een goede illustratie van hoe ik nu tegen mijn leven aan kijk en ook in de sombere dagen wil aankijken.

Ik wens iedereen een heel goed, spannend, ontspannend, rustig of juist niet rustig Nieuwjaar toe.

Enne…doe voorzichtig hier en daar en denk af en toe eens aan een ander….

Wat ik nooit gedacht zou hebben is toch gebeurd. Niet zo’n happening, maar groot genoeg voor mij. Weer een mijlpaal. Ik word oud.

Aangezien ik de laatste tijd de grond regelmatig een letterlijke schouderklop geef, sneeuw of geen sneeuw, glad of niet glad, loop ik nu lekker kalmpjes aan door het dorp. Ik pak nu even niet snel de fiets…ik durf niet meer. Ik roep mijzelf regelmatig tot de orde en vertel mezelf dat ‘we’ zo de oorlog niet gaan winnen. Ook de term ‘Watje!’ is mij niet vreemd. Maar dat wil nog steeds niet zeggen, dat ik op de fiets klim. Nee…ik ga wel eerder van huis (geen commentaar) of ik kom wel later aan (nog steeds geen commentaar). Ik neem de gok gewoon niet.

Maar ik mis m’n fietstassen wel. Zo handig! Geen gemieter met in de file staan (het lijkt wel alsof iedereen op hetzelfde tijdstip op hetzelfde plekje wil zijn), overal tussendoor fietsen met je boodschappen als dood gewicht (dat voel je toch niet) achter op de fiets. Maar nu zonder de fiets en voornoemde fietstassen is het dode gewicht toch plotseling wel heel erg lastig. Je armen voelen al gauw aan als lood, je handen gaan pijn doen, om nog maar niet te spreken over de vraag of je jezelf de volgende dag nog zelfstandig aan kan kleden vanwege de spierpijn of omdat je handen de volgende dag twee keer dikker zijn. Neu…liever niet. En om nou ieder boodschapje eigen handig stuk voor stuk naar huis te brengen en het volgende te halen…vond ik ook niet zo erg aantrekkelijk. Ik hou van efficiëntie en in de goede volgorde graag. Ik bedacht me vanmorgen, toen ik me nog eens uitrekte, dat ik een rugzak op zou snorren om zo toch de zware boodschappen mee naar huis te nemen.

Soms is het prettig als andere mensen met je mee denken. Zo kwam vriendinlief van zoonlief prettig gestoord binnen met een cadeautje voor me. Mijn nieuwe ‘Pre-Rollator’. Joepie! Ik heb Het Ding van voren en van achteren bekeken, van onder naar boven besnuffeld en in de kast gezet. Daar ga ik toch niet mee lopen…potverdorie…hoe oud denkt ze dat ik ben? Toen viel mijn blik op het boodschappenlijstje. Tja…best veel. De Kerstdagen zijn in aantocht, je haalt toch iets meer in huis, want drie dagen zijn de winkels dicht. Ik was ook nog van plan om mijn biezen even te pakken, zodat de jongelui zichzelf hier kunnen vermaken en dan kan je ze toch ook niet op een houtje laten bijten, niet waar? Schoorvoetend heb ik ‘Het Kreng’ uit de kast gepakt en midden in de kamer gezet. Ik heb er nog wat rondjes om heen gewandeld en Het Ding bekeken. Onderhand nog een kopje thee gezet en gedronken en bedacht of ik mezelf nou zou pesten door eigenwijs te zijn en ‘Het Kreng’ weer terug te zetten in de kast of dat ik mijn meest onschuldige blik op zou zetten en net doen alsof ik gek ben en met Het Ding gaan wandelen. Ik heb het laatste maar gedaan. En ik moet zeggen…ik was blij dat het al donker begon te worden en in de winkel is het nog even uitzoeken hoe ik m’n winkelkar en ‘Het Kreng’ moet verenigen, maar ik was blij dat ik niet alles hoefde te sjouwen.

De spierpijn ontkom je toch niet met dit weer (ploeterend door de rulle sneeuw of stijvig door je straatje glijden). Nee, ‘Het Kreng’ zal best vaker gebruikt worden. Maar of ik er echt heel blij mee ben?

Ik ben zooooo boos! Zo enorm pislink! Er is gewoon geen ander woord voor te vinden.

Ik zou m’n hele huis wel overhoop willen gooien om mijn woede een beetje te stillen. Onder heerlijk gekrijs en geschreeuw natuurlijk. Maar ja, ik ben netjes opgevoed en weet de consequenties voor daarna. Dat moet ook nog opgeruimd worden en dan word ik nog bozer…dat zie ik niet zitten. Want dan word ik boos op mezelf. En nu eindelijk ben ik eens boos op anderen. Maar dat kan je dan weer niet uiten naar de personen, want misschien beschadig je hun tere zieltjes wel. Ook al zijn het volwassenen.

Laat ik in ieder geval zeggen, dat als je hulp vraagt (wat toch best lang heeft geduurd voordat ik ook maar in de richting kwam) en mensen reageren daarop en je gaat er van uit dat het ook gaat gebeuren, zoals een vertaling van een verhaaltje of nog iets anders, je altijd nog heel erg bedrogen uit kan komen.

Klinkt het cryptisch? Dat kan kloppen. Ik ben te boos om het normaal uit te leggen. In plaats daarvan ga ik maar eens met m’n kop tegen de muur aan lopen en onderhand bedenken hoe ik in hemelsnaam iets nieuws kan bedenken voor mijn inzending voor het notebook voor de Death Row-gevangenen in Amerika, waar ik naar toe schrijf.

Dat leg ik een andere keer wel eens uit.

Het is stil om me heen en ik geniet van muziek van Sarah Brightman.

Heerlijk om weer wat muziek uit mijn jeugd en van mooie musicals te horen. Ze was een tijdje in de vergetelheid geraakt, maar door een zoekfout kwam ik op haar naam terecht. Heerlijk weer. Ik weet in ieder geval wat ik voor Sinterklaas/Kerst vraag…;-)

Onderhand zit ik wat chocolate chip cookies in mijn waffeltje te duwen, want de relatieve stilte maakt me ook een beetje onrustig. Zoals gewoonlijk heb ik weer een hele hoop (ideeën) op het program staan. Zo ben ik bezig met een cursus buikdansen (lach niet!!!) en loopt de cursus voetreflexzonemassage ook op zijn eind. Gek, dat iets waar je niet in gelooft, maar wel nieuwsgierig naar was, toch werkt. Ik ben er in ieder geval achter, dat ik het heel leuk vind om mensen massages te geven en te zien dat ze relaxen.

Ook het quilten heeft me in zijn/haar (?) greep. Ik vind het geweldig om met een paar stukjes stof een mooie lap te maken. Ik loop nu dan ook iedereen die een mooie bloes of overhemd aan heeft om haar of zijn kop te zeuren, dat alsie versleten is, ik graag in de rij sta…;-) Want het leukst is het om met oude lapjes te doen i.p.v. met voor veel gekochte stukken stof.  En dan ‘moet’ ik nog een aantal films bekijken (dat kan mooi met quilten gecombineerd worden…;-)) en ligt er nog een halve meter aan boeken naast m’n bed.

Maar laat ik eerst de afwas maar eens doen.

Voor de natuurliefhebbers heb ik een mooi filmpje …. Vooral de wet van de natuur vond ik erg mooi…(moet je wel doorkijken tot het midden).

*Chrizzy…..* ah…ik hoor de afwas roepen.

Soms kom je iemand tegen, die een goede vriend is. Dat besef je je alleen nog niet op dat tijdstip.
Je bent jong, komt uit een nare situatie en het leven gaat soms zo. Omdat je jezelf zo moet bewijzen
of om andere redenen raak je de vriendschap kwijt. Maar diegene zit nog wel in je hart.

Zo kwam ik M. tegen. Jaren geleden. In de oudheid, zeg maar. Hij was een goede vriend. Was goed voor
zoonlief en voor mij. Maar ik had ze echt niet allemaal op een rijtje. Ik was ongedurig, wispelturig
en vooral impulsief, ik was mezelf kwijt.

Nu de laatste maanden droomde ik veel over M. Ik liet het voor wat het was. Tot het peil van ernstige
nieuwsgierigheid zo hoog was, dat ik wel moest zoeken.

Ik heb hem ook gevonden. En meteen een berichtje achtergelaten. Soms kan dat goed zijn. Soms ook ook te
impulsief. Ik ben blij om te horen dat hij een droomhuwelijk en superkindjes heeft.
Wat ik even vergeten was, dat mijn leven niet zo verder loopt, maar dat van anderen wel. Dus mede met
de vreugde voor zijn leven, is er ook verdriet. En dat moet ik nu maar eens verwerken.